Marzyciel

Adrian Lefebvre, garncarz z Lyonu, grzebał w piwnicy swojego warsztatu przy Rue Saint-Just, szukając zapomnianych form doniczkowych. W cieniu, pod warstwą pyłu i odłamków ceramiki, natknąłem się na grudki szaro-niebieskiej gliny z żyłkami przypominającymi układ naczyniowy. "Nie jest to rodzime" - szepnął, pocierając lepką masę palcami. Nieco ponad dzień później wyrzeźbił z niej figurkę dziecka. Rano siedziała już przy piecu, obok filiżanki schłodzonej kawy, z pękniętym policzkiem, z którego wypływała ciemna ciecz. "Wygląda na to, że wanna się rozlała?"- zauważyła Sąsiadka Marie, wskazując na kałuże w pobliżu progu, ale Adrian tylko zatrzasnął zamek, zamykając Warsztat.

Lalka, którą nazwał Lu, zaczęła zmieniać kontury: albo palce stawały się dłuższe, jak korzenie, albo włosy splatały się w gęste gliniane warkocze. Ukradła mu dłuto, ukrywając je pod deską podłogową, gdzie wkrótce spojrzał Inspektor Renard, znajdując fragmenty starego płaszcza z herbem XVIII-wiecznego Towarzystwa Alchemicznego w Lyonie. "Wiesz, koty znikają w okolicy?- powiedział, przesuwając palcem po odcisku łapy na parapecie. Adrian, pachnący zwęgloną gliną i winem, odpowiedział: "nagle szczury ewoluowały". Równolegle Lou, miażdżąc puszkę oliwy z oliwek, narysowała dziwne ikony na podłodze, mieszając tłuszcz z kurzem. W jednym ze starych dzienników konserwatora Eloise odkrył ten sam symbol-wpis w notatce między wierszami pamiętnika alchemika, który zginął w wyniku uduszenia błotem w 1743 roku.