Przeklęci

Po nieoczekiwanej śmierci matki Ellie powraca do domu swojego dzieciństwa — przestrzeni pogrążonej w mroku niedopowiedzeń i niewypowiedzianych pożegnań. Przez ból straty i ciężar żalu, że nie była przy niej w ostatnich minutach, dziewczyna czuje, jakby jej serce rozrywało się od wewnętrznych oskarżeń. Pozostaje jedynie pamięć, aromaty minionych czasów i dziwne poczucie czyjejś obecności — jakby duch matki wciąż żył wśród ścian rodzinnego domu. Zatapiając się w bolesne wspomnienia, Ellie spotyka nieoczekiwana propozycję: zaopiekować się sparaliżowaną kobietą do czasu jej hospitalizacji. Jej serce, wyczerpane smutkiem, znajduje choćby krótkotrwałe wyjście z osobistego mroku — i z chęcią przyjmuje to zlecenie, wierząc, że tymczasowe zajęcie pomoże uzdrowić ranę.

Lecz wkrótce po przybyciu do nowego domu, zaczyna zauważać niepokojące zmiany. Ściany, które wydawały się zwyczajne, stają się żywe — szepczą, charczą, oddychają. Rzeczywistość zaczyna się kruszyć, otwierając dostęp do świata, gdzie granice między tym a innym światem się rozpuszczają. Złowieszcza atmosfera przenikająca pomieszczenie okazuje się nie tylko wytworem wyobraźni — ma ciało i krew. W miarę jak Ellie zagłębia się w tajemnice przeszłości, rozumie prawdę: jej podopieczna to nie człowiek, lecz marionetka w rękach starożytnej istoty, której cele wykraczają daleko poza zwykły horror. Odkrywając ślady dawno zapomnianych wydarzeń, Ellie zostaje wciągnięta w niebezpieczną podróż między dwoma światami, gdzie przeszłość domaga się zadośćuczynienia, a teraźniejszość już do niej nie należy. W tym domu, gdzie każde skrzypienie deski podłogowej, każdy szelest w cieniu i każde spojrzenie z głębi oczu mówią o tragedii nagromadzonej przez stulecia, Ellie jest zmuszona stać się nie tylko obserwatorką — staje się jedyną nadzieją na zbawienie nie tylko własnej duszy, ale i tej, która dawno straciła swoje imię, swoje „ja" i swoją wolność.