Co to będzie za ślub!

Od dawna postrzegała jego obecność w swoim życiu jako niezmienność-przyjaciela, towarzysza, człowieka, który zawsze tam jest. Jego odejście było tylko chwilą, a powrót-mile widzianą zmianą. Ale nie wrócił sam. Była z nim-uśmiechnięta, obca, jego przyszła wybranka. W tym momencie Tando poczuła nie gorycz utraty przyjaciela, ale coś więcej — ostry, ostry niepokój zazdrości. Wszystko ułożyło się na swoim miejscu: lata przyjaźni okazały się czymś więcej niż tylko towarzystwem. Teraz stało przed nią coś nowego: spotkać się z nimi, uśmiechnąć się, wysłuchać opowieści o ślubie. Każde spojrzenie na ich szczęście jest wysiłkiem, aby zagłuszyć w środku płomienie, które wybuchły zbyt późno. A za oknem jest głośny, jasny Johannesburg, żyjący własnym życiem, nie wiedząc ani o burzy w jej sercu, ani o wewnętrznej eksplozji uczuć.