6 dni

Kirył, fotograf z Wyborga, kupił na pchlim targu „Musztarda Tynk”. Z pozostałego w środku filmu wywołał pięć klatek: każda przedstawiała sylwetkę kobiety w kraciastym płaszczu, stojącej tyłem do aparatu przed domem przy ulicy Krepostnej 12. Widząc zdjęcia, jego sąsiadka Ania wskazała na wybite okno na trzecim piętrze: „Nikt tam jeszcze nie mieszka. W 1987 roku znaleziono ciało kobiety z nożem w plecach. Podobno sama się dźgnęła, tylko ręce miała pod dziwnym kątem…”. Następnego dnia Kirył zauważył, że cień rzucany przez latarnię uliczną przed wejściem do budynku idealnie pasował do sylwetki kobiety na zdjęciu, nawet gdy wiatr smagał chmury.

W archiwum miejskiej gazety znalazł notatkę z 12 listopada 1986 roku: „Śledczy Wołgin zamknął sprawę Aleksandry Michejewej z powodu braku dowodów”. W bibliotece unosił się stęchły zapach, a starsza pracownica, Ludmiła Stiepanowna, słysząc nazwisko, warknęła: „Wyrzuć te zdjęcia. Prześladuje cię – parkiet skrzypi w nocy, prawda?”. Kirył skłamał, twierdząc, że nic nie słyszał, ale wieczorem, po herbacie, zobaczył odbicie w oknie – dłoń na ramieniu. Na zdjęciu, zrobionym na chybił trafił, widać było mokry ślad buta na kuchennym linoleum i prześwitujący szalik wbity w okno. Kiedy Kirył zadzwonił do Wołgina, kobieta odpowiedziała: „Mój ojciec zmarł wczoraj. Całe życie powtarzał mi – nie otwieraj drzwi do tego mieszkania, nawet gdyby ktoś pukał…”.