Mumia. Film Lee Cronina

Historia koncentruje się na rodzinie dziennikarza Charliego Cannona. Osiem lat temu ich córka Katie zniknęła bez śladu na pustyni. Rodzice prawie stracili nadzieję, ale nagle otrzymali wiadomość z ambasady USA: dziewczynka została odnaleziona. Została odnaleziona wraz z kilkudziesięcioma innymi dziećmi w starożytnym sarkofagu, owinięta niczym mumia. Katie nie mówi ani słowa, pozornie pozostając tą samą małą dziewczynką, ale jej milczenie wydaje się upiorne. Jej skóra przybrała trupi odcień, a jej sękate, szponiaste palce budzą niepokój. Lekarze ostrzegają ich, aby zachowali całkowitą ciszę i unikali gwałtownych działań, w przeciwnym razie konsekwencje będą nieprzewidywalne. To, co widzą, szokuje rodziców.

Nikt nie potrafi wyjaśnić, jak dziecko znalazło się w trzystuletnim sarkofagu. W podobnych warunkach odnaleziono w sumie 57 dzieci, a tylko Katie pozostała przy życiu. Dziewczynka wraca do domu, a jej matka jest przekonana, że ​​dzięki trosce i miłości jej córka wyzdrowieje i odzyska dawną siebie. Ojciec zdaje się zgadzać, ale nie do końca wierzy w to, co się dzieje. Zaproszona babcia odmawia modlitwę, mając nadzieję na dotarcie do wnuczki i niespodziewanie słyszy odpowiedź. Katie, uśmiechając się dziwnie, mówi: „Nie bój się, babciu. Fajnie jest być martwym!”.

Wkrótce w domu zaczynają dziać się niewytłumaczalne rzeczy. Rodzina zdaje sobie sprawę, że powrót do dawnego życia jest mało prawdopodobny. Radość z powrotu córki ustępuje miejsca lękowi: jakby coś obcego i niebezpiecznego weszło z nią do domu. Wygląd Katie prawie się nie zmienił, ale jej zachowanie, spojrzenie i sama obecność sugerują, że napotkała coś wykraczającego poza ludzkie pojmowanie.

Reżyser zainspirował się atmosferą „Poltergeista” i napięciem „Siedem”, łącząc nadprzyrodzony horror z kryminałem. Cronin znany jest z zaangażowania w realistyczne efekty specjalne, które potęgują immersję. Film bada, jak rodzina radzi sobie, gdy nadzieja zderza się z uwewnętrznionym strachem. Mumia nie jest tu przedstawiona jako znajoma postać w bandażach, lecz jako manifestacja starożytnego, bezimiennego zła, związanego z zapomnianymi rytuałami i klątwami. Reżyser zgłębił również mało znane aspekty mitologii egipskiej.