Méduse

Francuski dramat psychologiczny Meduza (2022) w reżyserii Sophie Lévy to intymne, pełne napięcia kino autorskie, które wnikliwie analizuje toksyczne więzi rodzinne, poczucie winy oraz destrukcyjną zazdrość. Fabuła skupia się na skomplikowanej relacji dwóch sióstr – Romane (Roxane Mesquida) oraz Clémence (Anamaria Vartolomei). W dzieciństwie dziewczęta przeżyły tragiczny wypadek samochodowy, w którym zginęła ich matka. Clémence doznała wówczas ciężkiego porażenia połowiczego (hemiplewii), tracąc zdolność mówienia oraz poruszania się, podczas gdy Romane wyszła ze zdarzenia bez szwanku. Od tamtej pory Romane całkowicie poświęciła swoje życie opiece nad niepełnosprawną siostrą, co z czasem zrodziło między nimi głęboką, niemal symbiotyczną zależność.
Dotychczasowy, zamknięty świat dziewcząt zostaje zburzony, gdy Romane zaczyna spotykać się z Guillaume’em (Arnaud Valois) i wprowadza go do ich wspólnego domu. Mężczyzna, zamiast czuć się skrępowany obecnością sparaliżowanej Clémence, zaczyna wykazywać żywe zainteresowanie jej losem. Jako wolontariusz podejmuje próby rehabilitacji dziewczyny, pomagając jej w powrocie do sprawności i komunikacji ze światem. Im większe postępy robi Clémence i im więcej czasu spędza z Guillaume’em, tym silniejszy opór i niepokój budzi to w Romane. W sercu opiekunki rodzi się chorobliwa zazdrość – uświadamia sobie, że ewentualne uzdrowienie siostry pozbawi ją dotychczasowej roli życiowej i kontroli, którą sprawowała przez lata. Intymna atmosfera domu gęstnieje, prowadząc bohaterów do nieuchronnego konfliktu emocjonalnego