Naszość. Tylko dla nienormalnych

Polski film dokumentalny „Naszość. Tylko dla nienormalnych” (2023) to dynamiczna, słodko-gorzka i niezwykle barwna kronika jednego z najbardziej nietuzinkowych zjawisk na polskiej scenie kontrkulturowej przełomu wieków. Dokument w reżyserii Magdaleny Piejko przenosi widzów w świat szarych blokowisk lat 90., a dokładniej na poznańskie Piątkowo, gdzie grupa zbuntowanych uczniów założyła Akcję Alternatywną „Naszość”. Ruch ten, działający pod ironicznym hasłem „Nasz cel – głupota”, obrał sobie za cel walkę z absurdami nowej rzeczywistości ustrojowej za pomocą potężnej broni, jaką był śmiech, groteska i przerysowanie.
Fabuła filmu rekonstruuje historię tej międzypokoleniowej grupy, na której czele stanął charyzmatyczny publicysta Piotr Lisiewicz. Członkowie „Naszości” przez lata organizowali głośne w całym kraju, widowiskowe happeningi, które bezlitośnie ośmieszały polityków i działaczy o korzeniach PZPR-owskich oraz demaskowały ukryte tabu III RP. Co niezwykle istotne, film przypomina, że grupa już ponad dwadzieścia lat temu otwarcie sprzeciwiała się imperialnej polityce Rosji, organizując m.in. brawurową akcję zawieszenia czeczeńskiej flagi na konsulacie rosyjskim w Poznaniu w ramach protestu przeciwko zbrodniom Władimira Putina. Działalność ta wiązała się z permanentnymi, często absurdalnymi bataliami sądowymi i potyczkami z policją.
Poza bogatymi materiałami archiwalnymi siłą dokumentu są wspomnienia dawnych aktywistów, którzy wywodzili się z całkowicie odmiennych środowisk. O fenomenie grupy opowiadają m.in. „Uszol” (legendarny szef bojówki kibiców Lecha Poznań), „Sanczo” (jeden z liderów anarchistycznego skłotu Rozbrat) oraz raper „Kaczmi” z kultowej formacji Nagły Atak Spawacza. „Naszość. Tylko dla nienormalnych” to nie tylko nostalgiczna podróż do czasów narodzin polskiego kapitalizmu, ale przede wszystkim uniwersalna opowieść o antytotalitarnej sile humoru, wolności słowa oraz o tym, jak dawni uciekinierzy od systemu ukształtowali swoje dorosłe poglądy